Wokalistka i autorka tekstów — Warszawa
Po latach śpiewania w różnych projektach — w kinie, w teatrze, na ścieżkach dźwiękowych — wraca pod własnym nazwiskiem.
Sylwia Wiśniewska urodziła się w 1977 roku w Warszawie. Ze sceną była związana od dziecka — jej ojciec, absolwent szkoły cyrkowej, śpiewał w Zespole Wojska Polskiego i grał w Teatrze na Targówku. Mając piętnaście lat zadebiutowała w warszawskim Teatrze Syrena, ucząc się przy okazji gry na gitarze klasycznej i fortepianie.
W 1995 wygrała konkurs „Mikrofon dla wszystkich” i wystąpiła w „Podwieczorku przy mikrofonie”; w tym samym roku zagrała w musicalu „Panna Tutli-Putli” w reżyserii Krystyny Jandy w Teatrze Powszechnym. Dwa lata później przeszła casting, w którym o pięć miejsc walczyło ponad trzy tysiące dziewczyn — tak powstało Taboo, girlsband reklamowany jako polska odpowiedź na Spice Girls. Zespół wydał jedną płytę, „One” (1998), i rozpadł się rok później.
„Nie mam do nikogo żalu. Co nie zabija, wzmacnia.”
Solowy debiut „Cała ty” ukazał się 24 czerwca 2000 roku. Wyprodukował go Wojciech Olszak — ten sam, który wcześniej odpowiadał za debiuty Edyty Górniak i Natalii Kukulskiej — a zagrali na nim Michał Grymuza, Marcin Nowakowski i Wojciech Pilichowski. Rok później „DJ's Magazine” przyznał jej Złotą Płytę dla Wokalistki Roku, a widzowie nominowali ją do opolskich Superjedynek.
Przełom przyszedł w 2004 roku wraz z drugą płytą „Dedykacja” i singlem „12 łez”, który nuciła cała Polska. Potem Wiśniewska świadomie zeszła z pierwszego planu: związała się z międzynarodowym Karimski Club, nagrała z nimi album inspirowany poezją Zbigniewa Herberta, śpiewała w projektach filmowych i społecznych, a przez lata użyczała głosu reklamom oraz czołówkom programów radiowych i telewizyjnych.
Droga — zima
Debiut sceniczny w spektaklach dla dzieci, potem rewie i benefisy. W 1995 wygrywa „Mikrofon dla wszystkich” i gra u Krystyny Jandy w „Pannie Tutli-Putli”.
Główna wokalistka i autorka tekstów pięcioosobowego girlsbandu. Jedna płyta — „One” (1998) — i rozstanie rok później.
Debiut solowy w produkcji Wojciecha Olszaka. Single „Cała ty” i „Jeden ty i jedna ja” otwierają jej drogę do radia.
Złota Płyta „DJ's Magazine” oraz nominacje do Superjedynek Festiwalu w Opolu.
Druga płyta i największy przebój w dorobku. „12 łez” trafia na szczyty list, a potem — na lata — do zbiorowej pamięci.
Zwrot w stronę niszy: współpraca z międzynarodowym kolektywem Karima Martusewicza i album z utworami inspirowanymi poezją Zbigniewa Herberta.
Międzykulturowy projekt z udziałem m.in. Wojciecha Waglewskiego, Voo Voo i Motion Trio; Wiśniewska śpiewa utwór tytułowy akcji.
Duet z Adamem Nowakiem z Raz, Dwa, Trzy: „Tyle nadziei, tyle młodości” promuje film Jana Komasy.
Powrót przez kino: tytułowy utwór do filmu, potem ścieżka do drugiej części i „Porwijże mnie, porwij” z Karimski Club i Mią Shamą.
Nowy rozdział — po marcowym „Za duży” z trzeciej części „Za duży na bajki”. Zieleń, kamienne schody, ruch: wszystko, czego nie da się zatrzymać w kadrze.
Poza studiem Wiśniewska śpiewa w składach kameralnych i orkiestrowych — bliżej teatru niż estrady.
Cisza między wydawnictwami
Sylwia Wiśniewska. Utwór pochodzi z jej drugiego albumu „Dedykacja” z 2004 roku i był jej największym przebojem radiowym.
Nagrywa muzykę filmową — m.in. piosenki do trzech części „Za duży na bajki” — śpiewa z kolektywem Karimski Club i występuje w składach kameralnych i orkiestrowych. Najnowsze wydawnictwo to „Zielona sukienka”.
W girlsbandzie Taboo, gdzie była główną wokalistką i autorką tekstów. Zespół działał w latach 1997–1999 i wydał jedną płytę, „One” (1998).
Cały katalog jest dostępny na Spotify, a teledyski i nagrania koncertowe na kanale YouTube — linki znajdziesz w sekcji „Słuchaj”.